Ανεμος

"Ακουγεται σαν μωρο που κλαιει " ετσι μου ειπε η Χριστινα που ακουσε να περναει μεσα απο τα παραθυροφυλλα μου την ωρα που μιλουσαμε στο τηλέφωνο......

Σταθηκα στο παραθυρο διπλα....
Κατι θελει να μου ψιθυρισει .....αφουγκραστηκα .....
Κατι θελει να μου πει.....ετσι που ερχεται μανιασμενος ξανα και ξανα αυτο το πρωϊνο...
Στριφογυριζω μες το σπιτι κανοντας διαφορα ...αλλα ξαναγυριζω στο παραθυρο....
Αναμεσα στα δεντρα , κουνωντας τα κλαδια....
Στα ρουχα των περαστικων.....
Κατι θελει αποψε να μου φερει .......

Θ αναψω το τζακι , θα βαλω μια κουπα ζεστο καφε .........

Μιλησε μου ...
Μπορεις να μου εξηγησεις αυτον τον ξαφνικο θυμο?
Οπως μου ειπες εκανα....
Δεν φρεναρα πουθενα τη ζωη μου ....
Συνεχιζω...Νοιωθω .... Υπαρχω...
Γιατι θυμωνεις τοσο?
Μηπως γιατι εσυ δεν μπορεις?
Μηπως τελικα γιατι εσυ φοβασαι να υπαρχεις ...να ονειρευτεις .... να νοιωσεις....

Θα φυσσαει και εκει ο ιδιος ανεμος
Θα σου σηκωνει την καπαρντινα και θα σου ανακατευει τα μαλλια...
Ακουσε τον ...Αφουγκρασου....
Κατι θα εχει να ψιθυρισει και σε σενα αυτο το πρωϊνο........

Θα ξαναρθω...

Να το ξερεις , θα πεταξω πάνω απο τα συννεφα και θα σε κοιταω να απομακρυνεσαι να γινεσαι μια τοση δα μικρη κουκιδα....Θα προσπαθω απο εκει ψηλα να φερνω συνεχεια μπροστα μου τη μορφη σου και ξερω πως ολο και κατι θα μου ξεφευγει... θα φυγω οσο πιο μακρυα γινεται ... θα παω σε ενα μερος που δε θα υπάρχει και θα αφησω ελευθερους τους φοβους μου.... Θα μετρησω παλι απο την αρχη ολες τις στιγμες μου... θα παω πιο μακρυα ακομα και απο οσα εχει καταγραψει η μνημη... Θα τυλιχτω , θα γινω παλι εμβρυο και θα αναζητησω τον πλακουντα να προσκοληθω... Θ αρχισω σιγα σιγα να σβυνω καθε τι που υπηρχε εκει πριν σε γνωρισω.... πριν αρχισω να ζω μαζι σου , να βλεπουμε μαζι τον κοσμο , να χαμογελαμε μαζι στη μερα και να ονειρευομαστε θαυματα και μαγεια.... Θα θυμηθω καθε μας γελιο και καθε μας μουσικη , καθε χρωμα και καθε ελπιδα.... Αυτα θα αφησω να καταγραφουν στο νεο μου εαυτο και καθετι μιζερο και λαθος θα σβυσει.... Θα μπω παλι στο κουκουλι μου και θα προσμενω την ανοιξη ..... Θα εχεις κανει τα παντα να με ξεχασεις , να διωξεις απο πανω σου καθε ιχνος μου.... Θα εχεις σπρωξει την παρουσια μου στην πιο σκονισμενη γωνια της υπάρξης σου.... Θα ψαχνεις να με βρεις και δε θα υπάρχω.... Και τοτε που θα εισαι σιγουρος πως παει πια τελειωσε Τοτε θα ξαναρθω Θα αρχισουν ολα αλλιως και εσυ θα βρεις ενα πρωι στο δρομο σου το κοριτσι που αφησες πισω .... Πιο δυνατο, πιο ομορφο, πιο ερωτευμενο απο ποτε....... Να θυμασαι ...... Θα ξαναρθω.......

Η μπλε φράση

.....
.....Στην απουσία του αλλου αποδεικνύεται ο ερωτας.....